Vakantie Hartz 2011-08-07

Nog 3 weken.
We zijn in 2009 al een keer naar de Hartz geweest maar volgens ons hebben we nog veel te weinig gezien. We gaan na de verjaardag van onze kleindochter Amelie rond een uur of vier die kant op.

Nog 1 week.
De techniek gaat snel in 2010 nog de wandelingen uitgeprint nu in GPS formaat opgeslagen op de laptop via Wikiloc een prachtige site waar de wandelaar zelf ook wandelingen op kan zetten. We gaan het proberen laten we wel hopen dat de mensen hun wandelingen er goed opgezet hebben. Het gas in de bus werkt gelukkig weer maar de campings zijn ons toch beter bevallen dan camperplaatsen denk dat we wel vaker weer op campings gaan staan.

Donderdag.
Vandaag erg druk in de winkel door het feest in de stad (donderdag Meppeldag) leuk maar wel vermoeiend. Vanavond naar De Zingende Fresia’s even kijken en dan naar bed morgen winkel open tot 21.00 uur. We hebben nu echt zin om op pad te gaan. Morgen komt het Meppeler mannenkoor om het oud papier op te halen (ongeveer 1000 kilo) ja je krijgt wat binnen in deze handel.

Zondag.
Er is er een jarig hoera hoera de hele familie is er en zo als gewoonlijk zwemt de jarige job weer in de cadeautjes. En voor de eerste keer is Deandro er ook bij hij snapt er nog niet veel van maar dat komt nog wel. We hebben samen het feest bekeken Deandro vond de kinderen uitermate leuk en was een en al belangstelling. Amelie rende en lachte achter elkaar door en de zoutjes verdwenen als sneeuw voor de zon zo ook de taart van de Hema. Helaas moesten we rond 16.00 uur afscheid nemen. Het was voor ons echt genieten die kinderen prachtig. Op pad, we waren al een goed eind op weg toen een Mercedes met knipperende lichten aangaf opzouten ik wil er langs, dacht het even niet reed al ongeveer 160 km toch eens kijken wat er inzit nou 195 is wel heel hard en voor de Mercedes was het toch ook een beetje te hard. Het is wel heel snel en we hadden nog gas over. Toch maar even kalm aan gedaan en hem voorbij laten gaan. Rond 12.00 waren we in Hohegeiss nog even lekker bij gekletst over de verjaardag en dan op stok morgen de eerste dag van de vakantie.
  
Camping Hohegeiss en ons plekje in de zon.

maandag.
We waren weer vroeg wakker zoals gewoonlijk het was bewolkt daarom hebben we besloten om vandaag niet de Brocken te doen maar morgen. Volgens de weergodin (de camping eigenaresse) wordt het morgen nog beter nou daar gokken we dan maar op. De wandeling die ze ons aangeraden heeft komt nu aan bod van Hohegeiss naar Sorge dan met de stoomtrein naar Bennekenstein en dan weer naar Hohegeiss een tocht van 22 kilometer waarvan 4 mit der zug. Het is mooi je loopt langs de DDR grens naar Sorge daar aangekomen is er niks te koop het enige restaurant is volgens de eigenaar finito helaas we moeten nog 1 uur wachten op de trein jammer dan. Heerlijk in het zonnetje gezeten Marian is met haar fototoestel aan het spelen tot de batterijen leeg zijn en ik heb het foto toestel ook bijna leeg gespeeld je leert een hoop als je moet wachten. We hadden nu alleen het mobieltje nog maar voordat die leeg was was de trein er ook. Gelukkig was hij op tijd en in het plaatsje Benneckenstein is ook geen moer te doen alles ist geschlossen. We hebben maar bij de lokale supermarkt broodjes gehaald bij gebrek aan beter. Het laatste stukje was zo gelopen en nu aan het bier en zoals gewoonlijk weer thee voor Marian. Morgen naar de Brocken via de Wander Weeg van Goethe laten we hopen dat het inspirerend werkt.
  
De trabantenweg slingert van zuid naar noord en overal zijn de resten nog zichtbaar.
  
Op iedere hoek stond een toren zodat ze elkaar ook in de gaten konden houden. Het gat in het gaas was er vroeger niet maar daar achter bij de paal begon de WDR en de achterkant van het hek om de DDR mensen te beschermen tegen de westerse imperialisten.
  
Het stationnetje van Sorge, gelukkig op tijd nou ja een uur en een kwartier. Je zal hem maar missen hij komt maar drie keer per dag en in de verte Benneckenstein.

dinsdag.
Na een rumoerige nacht waar ik na een half uurtje ergernis de buren vermanend heb toe gesproken dat ze hun kop moesten houden omdat we door hen uit onze slaap werden gehouden daalde de rust over de camping neer waarna we zelf eindelijk in slaap vielen. De volgende morgen werden we wakker met een strak blauwe lucht. Wat wil je nog meer de Brocken natuurlijk. We waren vergeten de broodjes te bestellen nou onderweg zijn er vast wel bakkers en een plekje in de zon. Rond 9.30 begonnen we onze tocht van 8 kilometer vanuit de Torfhutte met uizicht over de Brocken echt een prachtige tocht het begin door de bossen langzaam stijgend tot aan de laatste kilometer dan even steil omhoog en het uizicht is prachtig het is precies zoals je de foto’s ziet op internet. Hier stonden we ook 2 jaar geleden bij een temperatuur van rond de 5 graden bij een harde wind en een dikke mist. Nu is heb je een uitzicht van 360 graden. We waren al behoorlijk moe snapten het al niet het is maar 8 kilometer met het laatste stukje steil omhoog nou ja terug zal wel makkelijker gaan denken we. Eerst maar even wat eten in het hotel. De vrouw bij de kassa was volgens mij een beetje doof of ze had de pest aan ene Sabine want ze schreeuwde achter elkaar door Sabine mach dit, Sabine mach das als ik Sabine was kieperde ik een bord goulashsoep in haar nek. Weer een ronde gelopen even een foto gemaakt op de plek waar Marian 2 jaar geleden stond te kleumen en langzaam maar weer naar beneden. Inderdaad het ging een stukje makkelijker dan op de heenweg er waren nu meer mensen op pad naar de top zelfs met de fiets de jongste schatten we op 10 of 12 jaar knap hoor. Na een stuk de oude DDR grens gelopen te hebben begon Marian een beetje in te sukkelen volgens haar was dit nooit 8 kilometer kom op niet zeuren kop op en doorlopen begon het zelf ook een beetje zwaar te krijgen. Je hebt geen keus dan doorgaan en dat deden we. Bij de bus aangekomen waren we kapot. Als dit bij elkaar 16 kilometer is dan eet ik mijn sok op. Op naar de camperplaats in Blankenburg daar aangekomen een plaats van niks dan maar naar Thale een kloostercamping lekker rustig morgen even niks. 's avonds even op de Garmin gekeken en gelukkig geen sok voor het avond eten voor mij het was 20 kilometer waar die 4 nou weer vandaan komen zeg het maar. Na het eten in een lokale restaurant vroeg op bed Marian was al in slaap gevallen met haar boek nog in de hand die is dus echt stuk.

We zijn er maar nu met mooi weer het uizicht is zo als we gedacht hadden prachtig we hoorden van mensen dat de zonsopkomst spectaculair is zal Marian voorzichtig op voorbereiden.
  
Hetzelfde plekje als in 2009, voor hun de laatste loodjes en voor ons het begin van de terugweg en de DDR colonneweg die deel uit maakt van het Goethe pad onbegrijpelijk.