Woensdag.
We hebben een mooie tocht uitgezocht over een aantal bergpassen heen richting Spanje Truus kon het feilloos vinden maar zonder kaart lukt het echt niet.
Bij St Jean Pied de Port moesten we er even uit want er stonden 3 bussen vol met toeristen dus er moest wat te zien zijn.
Klopte feilloos een mooi centrum nog helemaal intact is geen Mc of een grote supermarkt alles in de oude stijl.
Het bleek dat het op de route ligt van het pelgrimspad naar Compostella.
De bergpassen zijn smal en soms een beetje te smal centimeter werk maar zeer indrukwekkend.
We hebben best een sterke motor in de bus maar moesten toch in zijn twee naar boven op het steilste stuk werden we ingehaald door een fiat ducato camper die met een rotgang de helling opkwam.
Ook regelmatig haalden wij op ons beurt een aantal fietsers in die de tocht van zo’n 13 kilometer deden de helling op.
Bij die gedachte al, met in mijn achterhoofd ons tochtje van Anglet naar Biarritz v.v. werd ik al helemaal beroerd.
Staan nu op de gemeente camping van Isaba in Spanje.
Een zooitje de honden rennen over de camping een jatte bijna mijn gebraden kip de dame die het toilet gebouw schoon moest houden had er halverwege geen zin meer in dus we hebben samen een schone wc en douche meer dan genoeg dus.
Verder is het er prima mooie omgeving en lekker rustig wat wil je nog meer.
  
De hotels hebben bijna allemaal een schelp aan de gevel ten teken van het pelgrimspad, de tocht over de pas Col du Burdinkurutz.
  
De Col d’Erroymendi met uitzicht over de Spaanse Pyreneeën en natuurlijk overal schapen, koeien en paarden.

Donderdag.
Op weg weer naar Frankrijk. We willen naar Lescun. Er zijn daar twee wandelingen die in het boekje van Delta wandelgids Pyreneeën staan.
De camping af en naar het noorden tot ongeveer 10 kilometer en de weg was afgesloten.
De beste jongen die ons tegen hield schrok zich rot hoe moest hij uitleggen dat ze met de weg bezig zijn.
Met veel handen en voeten wist hij ons te vertellen dat we terug moesten en dezelfde weg nemen die we gisteren gedaan hadden ongeveer 80 kilometer.
Daar hadden we effe geen trek in als het even kan dan geen twee dingen hetzelfde doen.
De andere kant op was langer ongeveer 130 kilometer maar weer over een mooie bergpas de col du Somport.
De camping in Lescun is een verademing in vegelijking tot die in Spanje geen loslopende honden, alles schoon en een schitterend uitzicht. Toen we de campingbaas vroeg of hij Engels sprak zei hij dat we in Frankrijk waren dus maar Frans moesten praten.
Hij had het even moeilijk er kwam een man of vijf de camping inspecteren van de gemeente volgens mij, die hebben altijd een hoop papieren bij zich je vist ze er zo uit ze zijn overal hetzelfde.
  
De Col du Somport met links Frankrijk en rechts Spanje moesten toch maar even een stukje Compostella lopen al was het maar een kilometer.
  
Echt een aanrader de camping in Lescun.

Vrijdag.
Vandaag staat de eerste wandeling naar het lac de Lhurs op het programma uit het boekje van Deltas van 8 kilometer met een stijging van 700 meter.
Het begin van de wandeling viel mee het was niet zo steil als we dachten maar dan ongeveer na een half uur begint het pad te stijgen en er komt geen eind aan wel mooie uitzichten en smalle paden echt schitterend.
Halverwege komen we een Nederlander tegen hoe is het mogelijk midden in de Pyreneeën.
Het eind is een bergmeer Lac de Lahurs.
We waren blij dat we boven waren. Bij de hut zagen we een slang waar water uitstroomde maar een groot probleem was een kolossale hond die het bewaakte en ons er niet bij liet.
De dorst was groot (te weinig meegenomen) dus ik ging het gevecht aan met het beest tussen mij en hem de wandelstok.
Ik dacht als hij me er niet bij laat steek ik de stok waar de zon nog nooit geschenen heeft.
Moest even denken aan Piet (onze vriend de hondenliefhebber), maar drinken was even belangrijker.
Het beest ging voor de uitgang liggen met het idee kom er maar eens langs.
Alle flessen weer gevuld met bronwater en even zwaaien met de stok ( hij zal wel gedacht hebben die steekt het waar de zon nog nooit geschenen heeft) en hij maakte plaats.
Lekker aan het rand van het meer gegeten en na een uur weer richting bus.
De afdaling was zwaar op een gegeven moment waren mijn benen net pap.
Maar we hebben het gehaald volgens mij op het nippertje.
Dezelfde hond haalde ons in en we kwamen hem weer tegen in het dorp.
Robbert Jan Eenhoorn die we onderweg tijdens de wandeling tegen kwamen stond achter ons op de camping en we hebben ’s avonds de tocht nog eens doorgenomen.
Het blijkt dat hij vlak in de buurt woont en de streek goed kent.
Hij werkt met kinderen die het spoor bijster zijn en probeert ze te laten zoeken wat ze precies willen.
  
Lescun aan het begin van de tocht, smalle paden en het eind van de tocht de hut met het beest.

Zaterdag.
Had nog behoorlijk last van mijn benen dus we hebben besloten om vandaag niet te gaan wandelen maar naar de volgende plek te gaan.
Het licht in de buurt van Gabas dus Truus de opdracht gegeven op naar Gabas over de col de la Pene d’Escot.
Daar aangekomen geen Gabas volgens Truus was het toch echt hier.
Bleek later dat als je een kilometer doorrijd je door het plaatsje van niks komt.
Daar weer doorheen kom je bij de camperplaats vlak onder het stuwmeer Lac de Bious-Artigues.
Mooi plekje opgezocht en toch maar even lopen naar het meer.Er lopen paarden los rond op de camperplaats de achterbuurman was zo stom om de paarden te gaan voeren.
Zodra hij ophield met voeren werden ze boos en wilden de camper in.
De man had er behoorlijk wat problemen mee om het peerd uit de camper te houden.
Morgen de andere wandeling.
  
De camperplaats onder het stuwmeer, het stuwmeer Bious-Artigues en weer een Pyreneehond waar ik gister ruzie mee had.

Zondag.
Na het ontbijt op naar lac d’Aule het is een lichte tocht.
Volgens het boekje was de tocht van eergisteren middelzwaar nu proberen we dus een lichte.
De eerste 100 meter viel wel mee maar daarna was het precies hetzelfde als de eerste tocht alleen korter.
Boven de boomgrens hadden we weer een spectaculair uitzicht.
Thuis aangekomen had ik nog net geen pap in de benen dus ik ga vooruit.
Ineens hadden we last van vliegen in en om de bus na veel gemep kwamen we er achter dat wij het waren waar ze op afkwamen bleek dat we stonken als een drie weken dood schaap.
Het zweten gaat je niet in de kouwe kleren zitten.
Om hier te blijven was dus geen optie we zouden ons zelf vergast hebben ’s nachts. Eerst maar op zoek naar een camping met douche.
Onze Truus ingesteld naar Ger plaatsje net buiten Lourdes.
Er zat weer een col tussen ons en Ger dus allee dan maar.
De col du Soulor is prachtig wat een uitzichten de weg is smal maar verder prachtig ware het niet dat alles pot dicht zat de mist was zo dik als pap. Je nog geen 5 meter voor je uit kijken.
Tot overmaat van ramp hadden ze nieuw asfalt gelegd dus de markering ontbrak ook.
Boven op de toch nog even overlegd bij een temperatuur van 11 graden of we zouden blijven maar even de deur open en daar waren de vliegen alweer dus door gaan.
Staan nu op de camping bij Ger heerlijk gedoucht en nog een keer en nog een keer.
De kleren in de week gezet en languit op de bank.
Morgen Lourdes.
  
Het meer,de uitzichten zijn prachtig, de paden smal en gevaalijk en Marian met de pootjes in het eind doel.

Maandag.
Halverwege Lourdes weer naar de camping we waren het fototoestel vergeten.
Lourdes daar zijn we nu, het plaatsje zelf stelt niks voor maar daar is het ook niet om bekend.
De grot van Bernadette is indrukwekkend het is niet zo zeer de grot maar een inham en de mensen die er komen uit
heel Europa (inclusief Japan) van lopend tot rolstoel en brancards worden ze er voorbij gereden.
Er lopen veel vrijwilligers rond die iedereen helpen met van rolstoelen duwen tot aanwijzingen geven waar wat te zien is.
Ik ben zelf niet gelovig maar dit is toch wel indrukwekkend.
Het rand gebeuren is echt erg zodra je het stadje inloopt zijn de souvenirwinkeltjes aan elkaar geplakt en ze verkopen allemaal hetzelfde. Mariabeeldjes, Jezus met lampjes in fonteintjes in klokjes als hanger noem maar op en het is er en allemaal made in China.
Er zijn zelfs supermarkten waar je bij de ingang een mandje kan pakken en die vol kan storten met kitsch.
Er is zelfs een Mc Donalds.
Rond een uur of 7 kregen we best trek dus even wat eten bleek dat alle restaurants dicht gaan om zeven uur (waarschijnlijk vanwege de processie) dus er is niks meer te halen behalve de Mc dan.
De trek werd steeds groter dan maar besloten bij de Mc een hamburger te gaan halen.
Zit je in Frankrijk bij een Mc moet toch niet gekker worden.
Marian zei: We hebben nog nooit een non bij de Mc Donalds gezien volgens mij.
Ze had het nog niet gezegd of er kwam er een binnen die een Happy meal bestelde. Ze werd door ons gelijk de Mcnon genoemd. We hebben nog wel gedacht om een foto te maken maar vonden dat toch te genant.
De processie is gigantisch duizenden mensen met kaarsjes in papierenlampionnetjes met Maria voorop op een soort draagbaar.
  
De kathedraal die boven de grot gebouwd is, de grot zelf en het processie plein.
De processie gaat aan het begin midden over tussen de twee lijnen door dan links om naar het kruis op de eerste foto en dan weer terug.
  
Het stuk met links de grot en daar achter de onderdompeling, Marian bij het water en de processie.
  
Souvenirs, souvenirs straten vol.

Dinsdag.
We zijn begonnen met de bus uit te mesten wat echt nodig was, water getankt alles aangeveegd en schoon is ons huisie weer.
Iets voorbij Cauterets is een natuurpark met weer een wandeling de berg op en weer af natuurlijk en weer bij een meertje langs.
De route naar Cauterets is aan gegeven als mooi maar we hebben er al zoveel gezien dat we niet meer onder de indruk raken.
Wel word er ontzettend hard gereden we werden door de ene Lauda na de andere Lauda ingehaald. Het verbaast mij dat ze in de bochten er niet uitvliegen.
Volgens mij vind je ze niet meer terug daar beneden ook hier ontbreken weer heel wat betonnen paaltjes dus wie weet.
Ook even boodschappen gedaan de prijzen zijn hier erg hoog waarom is mij een raadsel zelfs de diesel is ongeveer 0,04 cent per liter duurder maar we hebben het gelukkig nog niet nodig.
De wandeling naar de vallee de Gaube is weer prachtig niet zwaar er zijn zelfs paden aangelegd dus dat zegt wat voor de Pyreneeën.
Het lopen gaat steeds beter we beginnen te wennen volges mij maar ik heb de rug nog steeds nat.
We staan nu op een camperplaats in Pierrefitte-Nostalas en we zijn de jongste weer tussen de grijze duiven.
Het valt het ons op dat ze allemaal een Fiefie hebben die behoorlijk wat lawaai maken.
Aan de overkant zit een Fiefie een behoorlijke te draaien voor zijn formaat, waar nog geen half uur later een taartverkoper in trapt en de camper van de eigenaren van het Fiefie binnen stapt om de taart af te rekenen als je goed kijkt is er overal humor.
Plaatsje zelf is zo dood als een pier alles is pot dicht zelfs de Pizzaboer had er geen zin in jammer.
  
Mooie paden deze keer niet moeilijk te lopen en weer een bergmeertje met friettent en ik nu maar eens op de foto vond Marian nou toe maar dan.

Woensdag.
‘S morgens op weg naar wandeling 12 van de Pic de Tentes naar de Pic de la Pahule een tocht van ongeveer 4 kilometer niet veel zou je denken maar het is lastig lopen voor Nederlandse begrippen.
Op de weg naar de parkeerplaats zagen we een heleboel gieren bij de weg. Toch maar even kijken. Er lag een dooie koe die onder handen werd genomen werd door de vogels.
Het is geen smakelijk gezicht er werd getrokken, gescheurd en gevochten onder elkaar. Maar wel een gelegenheid om gieren dichtbij te fotograferen.
De wandeling is weer fantastisch weer vergezichten en panoramas. De Pyreneen zijn werkelijk een prachtig stuk natuur.
We waren net niet op tijd thuis om droog te blijven het begon te hagelen van je welste.
Het is wel een vakantie met uitersten in Biarritz hadden we 32 graden en volle zon en nu hierboven zitten we op 5 graden in een bui hagel.
  
De gieren bij het kadaver van de koe.
  
Op weg naar boven bij de dooie koe en het panorama op de Pic de Tente.

Donderdag.
Ik was vroeg wakker het was nog donker en volgens mij was het rond zeven uur.
Gezien de ervaringen van gisteren en eergisteren is het volgens mij verstandiger om bijtijds te gaan wandelen meestal begint het rond 17.00 te regenen en ergens waar ik een hekel aan heb is in de regen lopen.
Afscheid van de buren genomen Nederlanders in een camper uit Kleef behangen met Nederlandse vlaggetjes en stickers.
Op pad naar wandeling nr 21 naar het lac en de Hourquette d'Aubert en waarschijnlijk de laatste.
Mooie weg naar de parkeerplaats aan een stuwmeer waar de wandeling begint.
Ontmoeten we een Nederlander (Eddie uit het Westland) die ongeveer dezelfde tocht gaat maken maar een andere terug weg neemt die een stuk langer is.
Er word weer ontzettend hard gereden snap de Fransen soms niet een mooie weg uitzichten genoeg en maar racen zo zie je toch geen moer.
Wel ontbreken er weer behoorlijk wat betonnen paaltjes langs de kant van de weg.
De wandeling op zich is niet zo mooi als gister maar de drie bergmeren waar je langs loopt zijn weer prachtig.
Bij thuiskomst eerst even plan de campagne maken voor de verdere tocht.
We zijn voor het wandelboekje te ver naar het westen maar Andorra is nu het volgende doel.
We staan nu in Le Pont du Moudang op een camperplaatsje met naast ons 4 Fransen die zo waar Engels spreken of willen spreken en ik heb mijn eerste biertje.
En zowaar Eddie komt langs heeft ook een prachtige tocht gemaakt maar ook de terugweg was best gevaarlijk met smalle paden en steile hellingen.
We blijven hier we zien morgen wel verder.
  
Topje van de Col d’ Aspin en het onderste meer van Lac d’Aubert.
  
Het bovenste meer Lac d’Aubert, zelfs dood is de natuur mooi en de marmot.

Vrijdag.
Het kwam met bakken de hemel uit het hield maar niet op ‘s morgens regende het nog.
Er was een Duits stel met een personen auto met een klein kind er in van ongeveer anderhalf 1,5 jaar oud en die sliepen in de auto met dit weer.
Het was geen grote dus het moest een krappe bedoeling zijn.
Gezien het weer leek ons verstandig maar niet te gaan wandelen maar richting Spanje te gaan en van daar uit richting Andorra.
Op weg naar Spanje zagen we de eerste sneeuw die die nacht al gevallen was dus de zomer is echt voorbij.
In Spanje ging het mis met Truus ze wilde ons door de kleinste dorpjes heen sturen en over zandpaden wel leuk die dorpjes maar de zandpaden niet. Je houdt geen banden en schokbrekers meer over op die wegen.
We hadden ook geen kaart van Spanje meegenomen (vergeten) alleen de doorrijkaart van de ANWB.
Op een gegeven moment waren we Truus behoorlijk zat dan maar even op de kompas.
En op een gegeven moment wist ze het weer.
Staan nu op een camping in Benabarre een gemeentecamping vlak bij het dorp.
Marian had gelijk het voorstel om uit te gaan eten en dan echt Spaans het zou een Pizza worden dus, nou echt niet.
  
Camperplaatsje in Le Pont du Moudang, de regen met in het zuiden Spanje en de eerste sneeuw op de bergen.
  
Camping in Benabarre met uitzicht op het Castello en het uitzicht van het Castello. De buien blijven vanuit Frankrijk komen.

Zaterdag.
de Spanjaarden zijn een luidruchtig volk zo ook onze buren op de camping het ging maar door en ze hebben het zelf niet in de gaten.
Gelukkig voor ons is het maar een nacht.
Het plan is om richting Andorra te gaan en vanaf daar naar het noorden.
Van Marita hebben we vernomen dat alles prima gaat (het SMS gaat nog niet zo goed het lijkt op de reklame sprotje) in de winkel en of de Agatha Christies die in de opslag liggen in de winkel mogen dus de verkoop gaat ook lekker door.
Andorra wat een rot land een grote uitverkoop.
We zijn hier twintig jaar geleden ook geweest en het was toen een grote Hema nu is het een grote Bijenkorf.
Ik heb nog even geprobeerd om een filter te kopen voor het fototoestel maar hij begon met 77,00 en zakte uit eindelijk naar 24.00 terwijl ze in Nederland ongeveer 10 a 15 kosten dus laat maar voor mij ben je je geloofwaardigheid kwijt.
Alleen Ferrari is er niet meer waar Eric (onze zoon) voor de showroom stond te springen ligt nu een laag stof.
De camperplaats is smerig, druk en veel lawaai dus we hebben besloten om door te rijden.
We staan nu in het plaatsje Aix les Thermes achter de kerk wat prima bevalt.
Straks gaan we uit eten de eerste keer deze vakantie.
Er is helaas een Pizzaboer en een afhaal pizzaboer die hebben het gelukkig druk en we zijn daarom in een kleinstraatje in een heel klein restaurantje gaan eten.
Ze waren pas open volgens mij want het ging niet helemaal vlekkeloos op eens zaten we in het donker bij het gebruik van de oven slaat alles op tilt.
We weten niet wat we besteld hebben maar het was lekker ik iets met eend en Marian iets met kaas.
We zijn bekaf waarvan is mij een raadsel we zien wel weer.
  
Een Romeinse brug ergens in een plaatsje in Spanje (we zijn de kaart van Spanje vergeten),een stukje route van de Romeinen en het plaatsje bij de brug.
  
Even een aandenken mee jatten uit Spanje voor in de tuin, Andorra wat een ramp en de parkeerplaats van 20 jaar geleden.

Zondag.
Heerlijk geslapen achter de kerk en lekker brood gehaald voor het ontbijt bij een prima bakker ze worden ter plekke gebakken je kijkt zo de bakkerij in.
Nu we toch in de buurt zijn moeten we het dorpje Montalliou ook maar bekijken.
Het is het dorpje dat Emmanuel Le Roy Ladurie beschrijft hoe de katholieke kerk tussen 1294-1324 de hele bevolking oppakt op verdenking van ketterij.
Er zijn namelijk geen beschrijvingen van het leven in dit soort dorpjes rond 1300 alleen de Bisschop Jacques Fournier, die toen de macht had in deze streek en een vervent aanhanger van de juiste leer van de kerk, middels de verhoren en rechtzaken die daar uit volgden zeer nauwkeurig liet optekenen en daar uit kan men dus afleiden hoe het leven was.
Uit al deze rechtzaken zijn er uiteindelijk twee mensen op de brandstapel terecht gekomen.
Deze bisschop Jacques Fournier is later paus Benedictus XII geworden en deze man heeft de boeken waarvan er twee verdwenen zijn meegenomen naar het Vaticaan waar ze nu nog liggen.
We zijn het slechte weer een beetje zat en besluiten noordoost te gaan en we zien wel.
Hoe meer we naar het noorden gaan des te beter wordt het weer en we besluiten als de temperatuur de 20 bereikt stoppen we voor vandaag.
Er zijn in deze omgeving veel burchten van de katharen (en niet Tartaren) deze liggen op de meest onmogelijke plekken op toppen van de rotsen. Je hebt hier een fantastisch uitzicht naar alle vier de windstreken.
Bij het plaatsje Duilhac was het zover. De 20 graden was bereikt. We stoppen op een mooie camperplaats en zitten buiten in de zon.
Wie doet ons wat.
  
De restanten van de burcht van de balju tevens de waker over het juiste geloof, het kettersdorpje Montalliou en de gedenksteen voor Emmanuel Le Roy Ladurie.
  
De katharenburcht met de middelste steunpilaar en de middelandse zee op de achtergrond yes yes there it is between the land and air (© Basil Fawlty).

Maandag.
We gaan op weg naar huis nog niet zo ver maar toch.
We willen de Middellandse zee nog even voelen maar we denken dat zwemmen niks wordt hoewel de temperatuur al behoorlijk op loopt naar de 24 graden maar er is een harde wind en als je over het strand loopt wordt je gezandstraald.
Dus hebben we maar even gepootjebaad liever iets dan helemaal niets.
Narbonne plage is echt niks wat een waardeloos gat het valt mij nog een beetje mee dat je Ads patat niet op de hoek staat.
De eerst volgende camping is ongeveer 100 kilometer noordelijk dus die kant maar op en tot ziens Pyreneeën.
Truus schee er mee uit wat we ook deden ze wou niet meer eerst geen einddoel toen geen wegen, we hopen niet dat ze overleden is.
Maar op de oude manier gaat het ook prima hoewel het wel weer even wennen is.
Naar verscheidene reanimatie pogingen en een paar bedreigingen ging ze weer aan het werk.
Het is net of er een stuk kaart mist op de dvd maar volgens Marian ligt het niet aan de dvd maar aan de satelliet ontvangst( geloof er geen bal van maar zal Erik vragen of dat kan).
Staan nu op een boerencamping in Pont-Saint Esprit het is een camping van niks en volgens Marian word je van het douchen hier ook niet schoon.
Ga het straks proberen morgen weer verder. We zien wel.
  
Narbonne plage met heeeel in de verte de Pyreneeën, Narbonne plage en het noorden waar we heen gaan.

Dinsdag.
Vroeg op pad we hadden het plan opgevat om 236 kilometer te rijden maar uiteindelijk werden het er veel meer.
De eerste camperplaats Beaune was echt niks een parkeerplaats midden in de drukte geen spat schaduw met een temperatuur van 26 graden en om 14.00 uur nee dat is niks dan maar door naar de volgende.
In Nuits St Georges was de volgende deze lag net na een scherpe bocht de plaatsen waren kort.
Er was veel verkeer dus dit is ook niks dan maar weer door.
Marian zag op de kaart een stuwmeer vlakbij Longeau-Percey met een camping er vlakbij. Eerst maar even kijken.
Dit pakte goed uit want we staan nu aan de rand van het meer met mooi uitzicht en we blijven.
Het is geen camperplaats dus gewoon wild staan.
Morgen hopelijk wat minder kilometers en meer dingen zien Langres misschien.
  
Pont-Saint Esprit, de camperplaats in Nuits St Georges de twee campers hadden samen bijna de hele camperplaats terwijl deze bedoeld is voor ongeveer 10 campers en het plaatsje aan het stuwmeer.

Woensdag.
Marian vond het achteraf toch niet zo geslaagd, vond het een beetje eng ze dacht dat ze iemand om de bus hoor de lopen maar volgens mij waren het de eikels die van de bomen vielen met andere worden Marian had niet zo goed geslapen.
Nog geen 12 kilometer verder bij Langres een mooie camperplaats en nog geen 30 kilometer verder nog een betere plaats maar in Goncourt ja je kan niet van tevoren alles inschatten.
We hebben besloten geen snelwegen te gebruiken en dit bevalt eigenlijk prima het is zuiniger je ziet meer en als je meer tijd hebt waarom dan een snelweg.
Het laatste stukje Frankrijk tegen Luxemburg aan is niet zo mooi en het onderste stuk van Luxemburg ook niet maar daar ben je snel doorheen.
Het is wel weer een dag van rijden geweest dus weinig beweging we merken het gelijk aan het eten het is een stuk minder en de vissen hebben nu ook wat.
Staan nu op de camperplaats in Heiderscheid denk dat Marian heden avond goed slaapt.
  
De eerste twee foto’s de camperplaats aan de Maas in Goncourt en de laatste foto camperplaats Heiderscheid ons laatste nachtje in de bus.

Donderdag.
We hebben ons laatste nachtje op de camperplaats achter de rug rond 11.30 komt er een auto naast ons staan die dus graag gratis wil overnachten dat is tot daar aan toe maar het probleem is dat de man een rokershoest heeft en om de haverklap rochelt en spuugt en daar word ik toch wel een beetje misselijk van.
Zit er aan te denken om er even heen te gaan en vriendelijk te zeggen op rotten.
Maar Marian slaapt eindelijk dus laat maar misschien toch wel verstandig om het niet te doen.
Ik ben uiteindelijk in slaap gevallen en bij het wakker worden was de rochelaar alweer vertrokken.
Broodje gehaald en weer op pad voor het laatste stuk via Maastricht naar Meppel waar we rond 19.00 aankomen.
Dat was het dan een vakante van uitersten 33 graden tot en met 5 graden in een hagelbui, gevaarlijke paden, zeer smalle straten, levensgevaarlijke honden, mooie vergezichten, zeer vermoeiende wandlingen en fietstochten.

Volgend jaar weer? denk het wel we zien wel.