Volkswagen busjes, restauraties en vakantiereizenBiografie T2b
Ongeveer 31 jaar geleden kochten we de camper bij Ames in Zwijndrecht. De toenmalige verkoper (de eigenaar, bleek later) was een oudere heer die het zo leuk vond dat we al onze spaarcentjes ervoor over hadden dat we een hoge korting kregen. Plus bij aanschaf een jaar garantie en allerlei accessoires. De koop was daarom snel gesloten. Met onze droomwagen voeren we naar huis, waar we hem 31 jaar lang gekoesterd en gepoetst hebben – en al die tijd van hem hebben genoten. Slechts één keer heeft hij ons laten staan. We waren om vijf uur ’s middags vertrokken voor een vakantie naar Normandië maar vlak over de grens met België was het afgelopen met de motor. Geen meter meer. Door een fout bij de ANWB werden we niet geholpen in het buitenland, terwijl we daar wel al jaren voor betaalden. Het slepen naar Nederland kostte volgens het lokale garagebedrijf 400 gulden. Het was ongeveer vierhonderd meter, maar met een viaduct tussen ons en Nederland, dus duwen was geen optie. Dus de kinderen om elf uur ’s avonds gebeld en de zaak uitgelegd. “Geen probleem, pa en ma, we komen jullie ophalen.” Zo’n twaalf uur later stonden we weer in Meppel. Bij nadere inspectie in de garage bleken de kleppen doorgebrand te zijn. Door de snelle service van het bedrijf konden we drie dagen later toch nog op vakantie.
 
De huidige bus met de oude eigenaren. De oude bus met de huidige eigenaren.
Volkswagen T5 CaliforniaBiografie VW T5 California
2007 was voor ons een gedenkwaardig jaar: een nieuwe camper. We zagen hem staan op internet bij een VW-bedrijf in Darmstadt. Het was een tip van onze schoonzoon: “Als jullie een T5 willen, moet je deze nemen. Zo een vind je niet meer voor die prijs, en als jullie die bus niet willen dan neem ik hem.” Dus niet verder getwijfeld: op naar Darmstadt en de wagen meegenomen. Na 31 jaar gingen we dus opnieuw met een droomauto naar huis. Maar de oude camper, wat deden we daarmee? Het ging ons aan ons hart, maar ja, twee er op nahouden ging gewoon niet. Verkopen was dus een optie, want hebben die wagens best nog waarde. Toen we dit idee opperden bij de kinderen, werd het meteen duidelijker: “Wij kopen hem of we laten jullie uit de ouderlijke macht ontzetten!” Na veel vijven en zessen hebben we de bus voor een heerlijk etentje met zijn zessen aan de kinderen overgedaan. Dus nu hebben we allemaal onze eigen bus. De (twee paar) kinderen gaan om beurten in de T2 en wij met zijn tweeën in de T5. Onze kinderen waren drie en vier toen de bus bij ons kwam. Nu, 31 jaar later, gaan zij er zelf mee op vakantie. 
de beide bussen in de garage
|
